Al onze spullen lagen op elkaar,
het waren al onze herinneringen
en ons hele leven op een hoop,
maar toch leek het te weinig.
-
De muzieknoten dreven voorbij
in de diepte van je ogen,
maar de muziek was stil
en bereikte alles behalve
-
mijn (slapend) hart. Deed
je wel je best om mij
vast te houden of was
ikzelf degene die mijn lichaam
-
vastklampte omdat ik zo
bang was om mezelf te verliezen
(te laat – ik was te laat, want
ik had alles al verloren).
-
Snel sprokkelde jij onze
glimlachen, tranen, liefdes
en herinneringen die nog gemaakt
moesten worden
-
bij elkaar. Zonder na te denken
begonnen we aan die wereldreis
waar we het altijd over hadden – maar,
eigenlijk was alles wat ik met
-
jou deed zonder na te denken.
Dat is ook juist het gedeelte
waar ik mezelf
v e r l o o r .
(please, return me to the address on the envelope)
